Zand in de motor

Het systeem kraakt in z'n voegen...

Het systeem kraakt in z’n voegen…

Steeds meer mensen gaan het zien. Ons systeem draait hoe langer hoe meer vierkant…
Dit stuk van journalist Luc Pauwels beschrijft dat met rake woorden.

Advertenties

19.000 mensen per jaar haken (tijdelijk) af!

Vandaag in De Standaard: “Een burn-out is in Vlaanderen vandaag wellicht ziekte nummer één op het werk. Zowat iedereen kent wel iemand in zijn omgeving voor wie de jobstress te veel werd. Elk jaar moeten naar schatting 19.000 mensen tijdelijk afhaken omdat zij voor zichzelf de lat te hoog leggen.” Lees verder.

Werkgevers zijn sinds september 2014 verplicht een preventief beleid rond burn-out te voeren.
Een goede zaak. Maar ook een grote uitdaging. Organisaties moeten nog expertise uitbouwen. Ook bestaan er heel wat vooroordelen ten opzichte van burn-out en werknemers met een burn-out. Die moeten overwonnen worden.
Werkgevers, ga bij elkaar kijken en leren. Er bestaan goede voorbeelden die het navolgen echt waard zijn!

bergklimmen

Niet alleen werkgevers maar ook ziekenfondsen zouden méér kunnen doen.
Zij hebben de unieke positie om werknemers met een burn-out van dichtbij op te volgen via hun (controle)arts. Het is een gemiste kans om deze ontmoeting enkel bij een administratieve formaliteit te houden. Mutualiteiten moeten die afspraken benutten om de zieke werknemer naar de juiste zorg en begeleiding door te verwijzen. Er bestaat immers goede coaching en begeleiding.
Mensen een paar maanden thuis laten zitten zonder enige vorm van hulp is zinloos. Dat versterkt de kans op herhaling zelfs. Laat ziekenfondsen een belangrijke rol spelen in het herstel- en genezingsproces. Dat vraagt expertiseopbouw.

Werknemers moeten na een periode van rust en stabilisatie op verschillende (levens)domeinen geactiveerd worden. Het aanbod aan begeleiding van mensen met een burn-out groeit. We moeten wel het kaf van het koren scheiden. Holistisch werken is een must. Een pro-actieve aanpak bespoedigt het herstel. Niet in een sfeer van dwang maar met de intentie hoop te bieden.

Een dynamische aanpak van dit gezondheidsprobleem van de 21e eeuw geeft de werknemer, de werkgever en de omgeving nieuwe perspectieven. Alle betrokkenen hebben er belang bij!

Vandaag in de media: burn-out treft nu ook tieners!

Op vele nieuwssites vandaag te lezen.
Bijvoorbeeld op de website van de Standaard.

We moeten anders gaan leven!

Een goed begin: burn-out eindelijk ernstig(er) genomen!

burn-out

Opgebrand! Het einde? Of een nieuw begin?

Goed nieuws voor iedereen die een burn-out heeft of er mee te maken kreeg! Het jarenlang gevecht tegen allerlei vooroordelen, onwetendheid en onbegrip wordt bekroond met erkenning door de wetgever. Een positieve wending.
Vanaf 1 september 2014 hebben werkgevers de plicht om een preventief beleid te voeren om een burn-out bij hun werknemer(s) te voorkomen. De werknemer op zijn beurt, zou nu beter geholpen moeten worden.

Burn-out wordt uit psychologisch oogpunt eerder als een stress-gerelateerde aandoening gezien. Jan met de pet ziet het vooral als een ‘probleem tussen de oren’. Voor hem is die rare aandoening vooral een blijk van zwakte. “Hij kan de stress niet meer aan” of “Ze weet niet om te gaan met de eisen die er tegenwoordig aan een job gesteld worden”.
Dit soort versimpelingen van de werkelijkheid voert de druk verder op en legt de lat nog hoger. Want niemand wilt een zielepiet zijn of de zwakke schakel in de keten. De ratrace blijft duren en we houden zo lang mogelijk de schijn op dat het voor ons wél nog gaat. “Die ánder heeft afgehaakt, maar ik ben sterk. Mij zou dat nooit overkomen! Het leven is nu eenmaal hard en de ánder heeft ‘the survival of the fittest’ helaas niet overleefd…” wordt cynisch besloten.

 “Steeds makkelijk outen allerlei tv-sterren, bekende Vlamingen en Nederlanders, ministers en andere bekende figuren zich.

Dat het begrip burn-out als zodanig in deze wetgeving staat opgenomen, is een goede zaak voor iedereen die ermee te maken had of nog heeft. Je ziet dat er gelijk meer debat over gevoerd wordt. Steeds makkelijk outen allerlei tv-sterren, bekende Vlamingen en Nederlanders, ministers en andere bekende figuren zich en durven ze toe te geven dat ook zij het al eens zwart voor de ogen kregen. Ze helpen mee het taboe te doorbreken. Een burn-out is niet langer iets van de zwakkeling maar een crisismoment in het leven van mensen die blijken met veel passie te werken. Alleen moeten ze een nieuw evenwicht vinden in hun leven.

Is met deze nieuwe wet de strijd dan gestreden? Nee!
Het is een bescheiden begin om dit gezondheidsprobleem van deze eeuw uit de taboesfeer te halen. Het is een begin om te komen tot betere begeleiding van mensen met een burn-out of met symptomen ervan. Het is een stap vooruit om meer erkenning en goede en gepaste begeleiding te krijgen van dokters, artsen, ziekenhuizen, ziekenfondsen en alle andere betrokken instanties. Het is hopelijk een stimulans voor (universitaire) onderzoekscentra om terug meer te investeren in onderzoek naar oorzaken en mogelijke behandelvormen van stress- en energieproblemen. Het helpt om dit probleem op het werk bespreekbaar te maken en er ook iets aan te doen.

“De realisatie van deze wet kan tot ongewenste neveneffecten leiden.”

Toch zal de realisatie van deze wet in de praktijk ook ongewenste neveneffecten kunnen hebben.
Wat blijft er nog over van je positie, je loopbaan en je carrièrremogelijkheden als je op je werk inderdaad aan de bel trekt? Ben jij dan de lastige klokkenluider of is je werkgever blij met iemand die het signaal geeft dat het anders en beter moet?
Zijn werknemers met gezondheidsproblemen niet te vaak een (financiële) last voor hun baas? En is de werkgever er dan niet vooral op gebrand om die werknemer – van zodra de kans er is – de laan uit te sturen?
Zal er inderdaad ruimte groeien binnen bedrijven en organisaties om te leren van de alarmsignalen die de werknemer(s) durft uitzenden?
Worden gedreven werknemers met een burn-out die zich vaak met hart en ziel voor hun werk inzetten, niet liever afgeserveerd zodra ze ‘uitgeperst’ blijken. Of grijpt de werkgever deze crisis aan om te werken aan een ander en gezonder HRM-beleid?

Zeker zijn er werkgevers die wél bekommerd zijn om het welzijn van hun werknemer. Zeker zijn er bedrijven en organisaties die deze wet als positief instrument zullen gebruiken om een aantrekkelijke en verantwoorde werkgever te zijn en te blijven. Dat zij een good practice mogen worden voor vele anderen!

“Welke blokkades moeten bij de werknemer en bij de organisatie opgeruimd worden?”

Wij, als Asisto, bieden werknemers én werkgevers begeleiding aan om oplossingen te vinden voor beide partijen. Hoe kan de werknemer die uitgeblust is, weer terug vanuit zijn talenten en zijn kracht gaan functioneren. Welke blokkades moeten bij hemzelf en bij de organisatie opgeruimd worden? Hoe kan de werkgever die diversiteit aan werknemers optimaal inzetten en al die talenten, competenties en mogelijkheden benutten tot een indrukwekkend resultaat?
We zijn beschikbaar om daar samen met u aan te werken.

Werkgevers, laat deze gedreven, hard-werkende werknemers niet aan hun lot over maar kom hen tegemoet! U zal ervoor beloond worden.

Werknemers, grijp in nu je nog kan. Of – als je al thuis zit – neem de tijd voor een grondig herstel en vraag hulp en begeleiding. Want er is hoop en een uitweg.

Een burn-out is geen einde maar het begin van iets mooiers, beters en sterkers! Voor de werknemer én de werkgever!

 

Gerelateerde nieuwsberichten van 1 september 2014 op http://www.deredactie.be:
Artikel: ‘burn-out nu ook wettelijk erkend’
Nieuwsitem 7-uur journaal: ‘wet verplicht werkgever tot aanpak burn-out’
Getuigenis: Karel Van Eetvelt

Aantal ambtenaren met een burn-out stijgt snel!

De  VRT stuurde vandaag het nieuwsbericht de wereld in dat het aantal (federale) ambtenaren met een burn-out snel stijgt. Het artikel kan je lezen via deze link.

depressie
Je ziet het even niet zitten…

“… de Wereldgezondheidsorganisatie verwacht dat 1 op de 4 werknemers tegen 2020 te maken krijgt met mentale gezondheidsproblemen.” lezen we in het artikel.
Worden we met z’n allen steeds minder stressbestendig? Ik denk het niet.
Of werken we te hard? En teveel misschien ook? En dat met te weinig aandacht voor onze grenzen…?

Je werk kan je stresseren en je daardoor lichamelijk en geestelijk gaan uitputten.
Maar als je niet meer aangesproken wordt op je talenten en gaven, ga je ook langzaam uitdoven.
Als je je kan inzetten voor iets dat je enthousiast maakt, bruis je van energie!
Dat heb je nodig, maar wel met respect voor je grenzen.

Werkgevers hebben hierbij ook een belangrijke rol te vervullen.
Geef je je werknemers de ruimte om hun werk te doen volgens hun talenten?
Geef je je medewerkers duidelijkheid over wat je van hen verwacht en is er ruimte voor dialoog en uitwisseling?
Voelen je werknemers zich gewaardeerd, of hebben ze het gevoel nutteloos en zinloos werk te doen?

Of je nu werkgever of werknemer bent, laat eens over je schouder meekijken!
Een ander ziet altijd andere dingen dan je zelf ziet.

Wij bieden begeleiding en coaching aan zowel werknemers als werkgevers die met een burn-out te maken krijgen.
Burn-out is niet het einde, maar het begin van iets nieuws en beters!

Wij gaan met jou als werknemer op weg naar een nieuwe, gezonde levensbalans!
Wij gaan met u als werkgever op weg naar de creatie van een stimulerende, boeiende werkplek waar u én de werknemer wel bij varen!

Wil je gebruik maken van onze diensten, neem dan contact met ons op via info@asisto.be.

Meer over ons aanbod en onze werkwijze kan je lezen op op http://www.asisto.be.

 

 

Echte leiders!

bergklimmen

Niet een waslijst van ronkend klinkende diploma’s, dure cursussen bij gerenommeerde instituten en een groot netwerk van beroemde en machtige mensen maken dat je een goede leider bent.
Nee, de essentie is het contact tussen mens en mens. Dáár ontstaat het.
Hoe je als leider omgaat met je personeel.
Hoe je respect toont voor je medewerkers.
Hoe je oog hebt voor de inzet en de inspanningen van je werknemers.

Het is de persoonlijkheid van de leider die maakt of hij* kan leiden.
Zo’n leider heeft geen macht nodig, geen erkenning van anderen, geen ja-knikkers om zich leider te voelen.
Zo’n leider doet zijn werkt vanuit persoonlijke overtuiging, op basis van waarden en normen die hij eigen maakte en waar hij trouw aan blijft.

Een échte leider gaat niet voorbij aan de ander maar is mens tussen de mensen.
Hij is uitgegroeid tot een volwassen en stabiel persoon waar anderen op kunnen leunen, maar ook eens tegenaan mogen schoppen.

coaching leiden

Nee, hij is geen watje, geen softie, geen speelbal, maar een mens met een hart. En dat mogen zijn medewerkers ook weten.
Hij is iemand met capaciteiten en kwaliteiten die maken dat hij krachtig optreedt waar nodig, maar zijn medewerkers ook coacht en motiveert om ze te laten groeien. Hij weet ze in te zetten op de juiste plaats, voor de juiste taak.
Zo’n leider gaat niet voor zijn eigen geluk, bankrekening of carrière.
Nee, hij is met zijn team op weg om met passie en inzet het bestaansrecht van de organisatie elke dag weer vorm te geven!

Kent u van die leiders?
Wat zijn volgens u echte leiders?
Discussieer mee en reageer op dit artikel.

Auteur: M.L. van Asisto

(*uiteraard wordt met ‘hij’ ook ‘zij’ bedoeld, maar ‘hij/zij’ leest niet zo lekker)

Leven of overleven?

Image

Het is dinsdag 10 juni 2014. Zomaar een kort bericht tijdens het journaal van 7 uur op één. Unizo wil dat het klassieke ongemotiveerde tijdskrediet wordt afgeschaft.
Professor arbeidspsychologie Frederik Anseel (UGent) merkt fijntjes op dat de overheid niet moet gaan bepalen wie er met welke reden wel of geen tijdskrediet mag nemen. En hij wijst op een ander belangrijk punt. Een Nederlands onderzoeksinstituut weet dat alle stress en burn-out gerelateerde problemen de maatschappij zo’n 4 miljard euro kosten!

Dat geeft mij gelijk de kans om daar even op in te haken.
Stress en burn-out gerelateerde klachten, zijn dat niet dé gezondheidsproblemen van deze tijd? Mijn huisdokter zei eens dat het bij 8 van de 10 raadplegingen eigenlijk gaat om psychologische ondersteuning! Zegt dat niet iets over deze tijd en onze maatschappij?

Opgejaagd wild
De mens wordt opgejaagd. Moet aan allerlei eisen voldoen. Moet presteren, wil de stroom aan informatie blijven volgen. Wil erkenning krijgen en vecht voor meer en beter. Ondertussen brengen de alomtegenwoordige sociale media geen rust. De niet aflatende stroom aan berichten, likes, updates en uitnodigingen overweldigen en overstelpen.

We staan te lang en te veel onder druk.
Ontsnappen uit de ratrace lijkt niet meer te lukken.
En willen we dat nog wel?

Het aantal burn-outs en andere problemen verbonden aan stress, stijgt. En daarmee dus ook de kostprijs voor onze maatschappij.

We zouden anders moeten gaan leven. Aan een rustiger tempo. Onszelf minder druk opleggen. Eens wat meer de riem eraf. Maar de druk van onze maatschappij is groot. We willen erbij horen, we willen in even grote luxe leven als de buren, we willen én, én, én…

De gevolgen en kosten voor de samenleving zijn echter enorm. Mensen ‘kraken in hun voegen’. Lopen op de toppen van hun tenen. Dat merk je in het verkeer, in de buurt, in de winkel en op je werk. Deze Westerse levenswijze is niet langer haalbaar en leefbaar.

Het roer om
Als we het roer willen omgooien en oplossingen zoeken, moeten we niet alleen kijken naar de werknemer. Hij is niet de zwakke schakel!
Ja goed, het is zeker niet slecht om ‘in ’t eigen hert te kijken’. Een must zelfs.
Maar álle partijen moeten hier in eigen boezem kijken: werkgevers, de overheid, de maatschappij met al haar geledingen en natuurlijk… wijzelf!

De maatschappij maakt er zich te gemakkelijk van af om de afgematte werknemer wat hulp en zorg toe te werpen. Die zijn dan vaak nog eens ondermaats!
Nee, we moeten ook willen kijken naar de context en het systeem dat mensen tot uitputting drijft.  

Doen we dat niet, dan blijft het systeem bestaan en daarmee ook zijn uitwassen zoals burn-out en stress-gerelateerde klachten. Dan zullen er (meer en meer) mensen totaal uitgeput in de vangnetten van onze maatschappij hangen. En door de krappe overheidskas worden deze vangnetten kleiner en de mazen groter. Of ze verdwijnen…

Durven we te leven met wat minder? Wat rustiger aan? Een versnelling lager?
Maar dan zal onze welvaart verdwijnen! We zullen het slechter hebben! Nee, dat is niet goed voor onze economie!
En nú dan, wat verliezen we nu?
Waar leggen we de grens? Voor onszelf, voor onze kinderen?

Oproep en aanbod
We roepen de overheid op om te investeren in zorg en hulpverlening voor mensen met een burn-out en andere stress-gerelateerde klachten. De verschillende regeringen in wording ‘zoeken miljarden’. Door op dit domein te investeren, kan er bespaard worden op het vlak van ziektekosten en -uitkeringen.

Wij, als Asisto, willen doen wat wij kunnen doen.

We ontwikkelden een hulpverleningsprogramma voor mensen die te maken hebben met een burn-out of er dicht tegenaan zitten.
Dit begeleidingstraject bieden we aan aan particulieren en (sociale) organisaties die te maken hebben met werknemers met een burn-out.

Ons traject bestaat uit drie fasen:

  • Uitrusten en tot een nieuwe (tijdelijke) balans komen
  • Inzicht verwerven
  • Veranderen en verankeren

Deze fasen diepen we op een heel concrete en praktische manier uit tijdens het traject.

Neem gerust contact met ons op als u meer wil weten over ons programma of als u een traject bij ons wil starten. Wij bieden trajecten aan in gespreksruimten die we ter beschikking hebben in Diepenbeek en Heverlee. We kunnen ook op locatie komen.

Hasselt, 12 juni 2014
Auteur: Manuel Lub